ΣΑΙΞΠΗΡ, ΟΘΕΛΛΟΣ

ΟΘΕΛΛΟΣ

Υπόθεση του έργου
Ο Μαυριτανός στρατηγός της Βενετίας Οθέλλος έχει αδυναμία στη γυναίκα του Δυσδαιμόνα την οποία παντρεύεται κρυφά απ’ τον πατέρα της. Την αδυναμία του αυτή εκμεταλλεύεται ο σημαιοφόρος του Ιάγος που το όνειρό του είναι να πάρει τη θέση του Κάσσιου, υπασπιστή του Οθέλλου .Έτσι για να το καταφέρει βάζει ένα εκδικητικό σχέδιο σε εφαρμογή. Συκοφαντεί δηλαδή και διαβάλλει τη Δυσδαιμόνα για απιστία με τον Κάσσιο χρησιμοποιώντας τον Ροδρίγο ενετό ευγενή ερωτευμένο με τη Δυσδαιμόνα. Ο Οθέλλος στέλνεται στην Κύπρο να καταπολεμήσει τους Τούρκους. Μαζί του ταξιδεύουν και η Δυσδαιμόνα, καθώς και ο Κάσσιος με τον Ιάγο ο οποίος ακολουθείται από την γυναίκα του Αιμιλία. Εκεί ο Ιάγος βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό του και το μαρτύριο της ζήλειας και του προδομένου έρωτα αρχίζει. Ο Οθέλλος γεμάτος καχυποψία κατηγορεί την γυναίκα του για συζυγική απάτη και προβαίνει στη δολοφονία της. Η σκευωρία του Ιάγου αποκαλύπτεται από τη σύζυγο του Αιμιλία η οποία δολοφονείται από τα χέρια του συζύγου της. Τέλος ο Οθέλλος γεμάτος τύψεις αυτοκτονεί και  ο Ιάγος τιμωρείται με αργό θάνατο.

Ήρωες
Οθέλλος: Μαυριτανός Άρχοντας.
Δυσδαιμόνα: Κόρη του Βραβάντιου και σύζυγος του Οθέλλου.
Βραβάντιος: Γερουσιαστής της Βενετίας και πατέρας της Δυσδαιμόνας.
Κάσσιος: Υπασπιστής του Οθέλλου.
Ιάγος: Σημαιοφόρος του Οθέλλου.
Ροδρίγος: Ενετός ευγενής.
Αιμιλία: Σύζυγος του Ιάγου.

(Γερουσιαστές ,άρχοντες, αξιωματικοί, μουσικοί και ακόλουθοι)

Πράξεις-Σκηνές

Πρώτη Πράξη: Σκηνές 3

Σκηνή 1: Βενετία-Δρόμος.

Σκηνή 2: Άλλος δρόμος. Μπροστά στον “Tοξότη”.

Σκηνή 3: Αίθουσα Συμβουλίου.

Δεύτερη Πράξη: Σκηνές 3

Σκηνή 1: Λιμάνι στην Κύπρο. Πλάτωμα κοντά στην προκυμαία.

Σκηνή 2: Δρόμος.

Σκηνή 3: Αίθουσα στο κάστρο.

Τρίτη Πράξη: Σκηνές 4

Σκηνή 1: Μπροστά στο κάστρο.

Σκηνή 2: Δωμάτιο στο κάστρο.

Σκηνή 3: Μπροστά στο κάστρο.

Σκηνή 4: Μπροστά στο κάστρο.

Τέταρτη Πράξη: Σκηνές 3

Σκηνή 1: Μπροστά στο κάστρο.

Σκηνή 2: Δωμάτιο στο κάστρο.

Σκηνή 3: Άλλη αίθουσα στο κάστρο.

Πέμπτη Πράξη: Σκηνές 2

Σκηνή 1: Δρόμος στην Κύπρο.

Σκηνή 2: Κρεβατοκάμαρα στο κάστρο.

Κεντρική Ιδέα

Έρωτας, ζήλια, παράνοια, προδοσία, φόνος…τα εντονότερα συναισθήματα της ανθρώπινης φύσης  συντάσσουν μια τραγωδία, που με καταλύτη το διαφορετικό και τον οποιοδήποτε ρατσισμό που αυτό επιφέρει, μας οδηγεί στα σκοτεινότερα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής: υποκρισία , φαρισαϊσμός ,τυχοδιωκτισμός.

Κριτική του έργου

Ο χαρακτήρας του έργου είναι ενδιαφέρον. Εμβαθύνει σε θέματα ανθρώπινης συμπεριφοράς , τονίζοντας τον ανταγωνισμό, τη φιλοδοξία, τη ζήλια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την παράνοια του έρωτα. Περνάει βασικά μηνύματα και αξίες βρίσκοντας απήχηση στο κοινό.

Φράσεις γνωστές μέχρι σήμερα

v Οι άνθρωποι έπρεπε να είναι αυτοί που φαίνονται ή ,τουλάχιστον, να μη φαίνονται αυτό που δεν είναι.

v Όπου αγαπάει, παιδεύει.

v Τη μοίρα του κανείς δεν την ελέγχει.

Παραστάσεις στην Ελλάδα

Πρώτη παραγωγή
Θεατρική περίοδος: 1939-1940

15/09/1939 - 13/12/1939

, Κόρινθος, Ελλάδα

Περιοδεία
Θεατρική περίοδος: 1939-1940

01/01/1940 - 01/06/1940

Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας (San Giacomo), Κέρκυρα, Ελλάδα

Θεατρική περίοδος: Θερινή 1940

20/06/1940 - 06/07/1940

-, Τρίκαλα, Ελλάδα

1940/08/;

, Βέροια, Ελλάδα

1940/08/;

, Φλώρινα, Ελλάδα

30/06/1940

Δημοτικό Γυμναστήριο Ιωαννίνων, Ιωάννινα, Ελλάδα

Δερύνεια 14 Ιουλίου 1979

Αθήνα στο Θέατρο Badminton στις 22 Ιουνίου 2011 και ακολουθεί περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. 

Εμβάθυνση θεατρικού χαρακτήρα

Μελετώντας το έργο του William Shakespeare  «Οθέλλος» εντυπωσιάστηκα από τον διπρόσωπο Ιάγο.

Είναι ένα πρόσωπο σκοτεινό όσο και η ψυχή του, που από φθόνο και μίσος στήνει την θανάσιμη παγίδα όπου τόσο ο Οθέλλος όσο και η Δυσδαιμόνα θα υπάρξουν θύματα της αχαριστίας αυτού του ποταπού προσώπου.

Αν  και ευνοημένος είναι ανίκανος να σταθεί απέναντι στην καλοσύνη και την ευγένεια των άλλων και έτσι μετατρέπει τα αισθήματα του σε μίσος και ευτέλεια που φτάνει στο ηθικό έγκλημα που είναι χειρότερο από την ίδια την πράξη του Οθέλλου

Στις μέρες μας όπως και στους σκοτεινούς εκείνους καιρούς όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ , κυριαρχεί γύρω μας όλο και περισσότερο ο φθόνος, η ραδιουργία, και το μίσος .

Ο Ιάγος δεν πέθανε με αργό θάνατο τότε αλλά συνεχίζει να μολύνει στις μέρες μας τα αγνά αισθήματα του ανθρώπου μέσω της μικροψυχίας και της κακίας του κάθε στιγμή.

Όσο λιγότεροι ¨Οθέλλοι¨ υπάρχουν σήμερα , τόσο περισσότεροι ¨Ιάγοι¨ κυριαρχούν στις αγνές σκέψεις και τα αγνά συναισθήματα μας, τείνοντας να εξοβελίσουν το αγνό και αμόλυντο εαυτό  και χαρακτήρα μας από κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων.

Χατζηανδρέου Ειρήνη  Α’4

Σαίξπηρ, Τέλος καλό, όλα καλά

ΚΕΡΚΥΡΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2013

ΕΡΓΑΣΙΑ

Κωνσταντίνος Σπυρίδων Χειρδάρης

4ου Λυκείου Κέρκυρας

Τμήμα  Α’4

ΟΥΙΛΛΙΑΜ  ΣΑΙΞΠΗΡ

‘ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ, ΟΛΑ ΚΑΛΑ’

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ

     Η Ελένη μια ορφανή κοπέλα, κόρη διάσημου γιατρού, είναι προστατευόμενη της κοντέσσας του Ρωσιγιόν. Η Ελένη είναι ερωτευμένη με το γιο της κοντέσσας, Μπερτράμ που είναι προστατευόμενος του Βασιλιά της Γαλλίας. Ο Βασιλιάς είναι βαριά άρρωστος  και κανείς δε μπορεί να τον γιατρέψει. Η Ελένη, παρά τις επιφυλάξεις του, αναλαμβάνει και κατορθώνει να τον κάνει καλά. Για αντάλλαγμα της επιτρέπει να διαλέξει όποια χάρη θέλει. Αυτή ζητά να παντρευτεί τον Μπερτράμ. Μέσα από κωμικές και τραγικές καταστάσεις και με τη βοήθεια της Κοντέσσας και των φιλενάδων της και παρά τις αντιδράσεις του Μπερτράμ, αυτός υποχωρεί και δέχεται.

ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

Ο ΔΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ

ΜΠΕΡΤΡΑΜ

(κόμης του Ρωσιγιόν)

ΛΑΜΕ

(ένας γέρος λόρδος)

Η ΚΟΝΤΕΣΣΑ ΤΟΥ ΡΩΣΙΓΙΟΝ

(μητέρα του Μπερτράμ)

ΕΛΕΝΗ

(ορφανή προστατευόμενη της Κοντέσσας)

ΠΑΡΟΛ

(ακόλουθος του Μπερτράμ)

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ

(της Κοντέσσας  του Ρωσιγίον)

ΜΙΑ ΓΡΙΑ ΧΗΡΑ

(από τη Φλωρεντία)

ΝΤΙΑΝΑ

(κόρη της χήρας)

ΒΙΟΛΕΝΤΑ-ΜΑΡΙΑΝΑ

(γειτόνισσες  και φίλες της χήρας)

ΣΚΗΝΕΣ ΕΡΓΟΥ

ΠΡΑΞΗ 1^η   Σκηνές      1-2-3

ΠΡΑΞΗ 2^η   Σκηνές      1-2-3-4-5

ΠΡΑΞΗ 3^η   Σκηνές      1-2-3-4-5-6-7

ΠΡΑΞΗ 4^η   Σκηνές      1-2-3-4-5

ΠΡΑΞΗ 5^η   Σκηνές      1-2-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ

  Η Κεντρική ιδέα του έργου έχει να κάνει με τον αγώνα των νέων κοινωνικών δυνάμεων, που εδώ τον εκπροσωπεί κατά κύριο λόγο η Ελένη. Οι νέες αυτές δυνάμεις συναντούν εμπόδια και φραγμούς που έχει στήσει ο παλιός, γερασμένος και διεφθαρμένος κόσμος. Ο αγώνας τους έχει ως στόχο να πάρουν τη θέση που τους ανήκει στη ζωή.

  Ο κατώτερος, ο παρακατιανός, χάρη στις αρετές και τους άθλους του, ανεβαίνει στην ανώτερη κοινωνία. Μέσα από αυτή τη διαδρομή ‘φωτίζονται’ οι ξεπερασμένες αξίες και οι αδυναμίες του άθλιου, αλλά ταυτόχρονα και τα γερά στοιχεία του νέου πνεύματος με τις νέες αξίες. Τελικά το νέο στοιχείο αρχίζει να δικαιώνεται και να επικρατεί.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΡΓΟΥ

   Διαβάζοντας κανείς το ‘τέλος καλό, όλα καλά’ του Σαίξπηρ ταλαντεύεται σε ποια κατηγορία να το εντάξει. Από τη μια η ορφάνια και το ερωτικό δράμα της Ελένης, οι ευθύνες που αναλαμβάνει, η απάθεια και η άστατη ζωή του Μπερτράμ και τα αυστηρά, ξεπερασμένα και διεφθαρμένα ήθη του παλιού κόσμου, δίνουν έναν τόνο τραγικό. Από την άλλη όμως η κωμική και διασκεδαστική παρουσία του Παρόλ, τα ευρηματικά τεχνάσματα, οι πνευματώδεις και συνάμα αστείοι διάλογοι και το αίσιο τέλος, τονίζουν την εικόνα του κωμικού, που τελικά επικρατεί.

   Οι χαρακτήρες του έργου είναι άριστα φτιαγμένοι ώστε να εκπροσωπούν ταυτόχρονα και το νέο και το παλιό πνεύμα. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα το πέρασμα στον πνεύμα της Αναγέννησης, που ο ποιητής δείχνει να έχει πλήρως αντιληφθεί και να το αποδίδει θαυμάσια.

   Η πλοκή του έργου, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι σκηνές διαδέχονται γρήγορα η μια την άλλη με πολλές απρόοπτες καταστάσεις που προκαλούν την αγωνία.

   Συμπερασματικά είναι ένα έργο αντάξιο της λογοτεχνικής αξίας του Σαίξπηρ, με ξεκάθαρο μήνυμα, άριστη ηθογράφηση των ηρώων του και κατανόηση του πνεύματος και των επιδιώξεων των ανθρώπων της εποχής.

Ανάλυση δυο χαρακτήρων του έργου που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και αναφορά στο λόγο της επιλογής αυτή.

1^ος Χαρακτήρας

Ελένη

Μια κοπέλα απλοϊκή από διαφορετική κοινωνική τάξη, είναι χαμηλών τόνων και ηθική. Βρίσκεται μέσα στο «παλάτι» και προσπαθεί να συνυπάρξει με όλους παρόλο που συναντά ορισμένες φορές εμπόδια.

2^ος Χαρακτήρας

Μπερτράμ

Προέρχεται από άλλη κοινωνική τάξη (από την Ελένη) με αποτέλεσμα να είναι υπερήφανος, εγωιστής και προσπαθεί να επιβιώσει όπως αυτός έχει ονειρευτεί. Ορισμένες φορές καταπατά τα ήθη ενός απλού κόσμου ώστε να δείχνει την ανωτερότητα του με τρόπο επιβλητικό.

Ο λόγος της επιλογής αυτής είναι ότι οι χαρακτήρες αυτοί είναι οι κεντρικοί ήρωες του έργου.

Μολιέρος, Ο Φιλάργυρος

« Ο Φιλάργυρος »

( του Μολιέρου )

Μετάφραση: Ι. Βαρβέρης

Βιβλία Έψιλον

Υπόθεση:

Ο Αρπαγκόν είναι ένας πλούσιος φιλάργυρος και πολύ αυταρχικός άρχοντας του σπιτιού.

Προσπαθεί να εξουσιάζει τα παιδιά του, δανείζει χρήματα σε υπέρογκες τιμές, και ζει μόνιμα με τον φόβο μήπως τον κλέψουν.

Τα παιδιά του από την πλευρά τους, θέλουν να φύγουν από το σπίτι, να παντρευτούν αυτούς που αγαπούν, και όχι να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης του Αρπαγκόν, ο οποίος τα πιέζει να διαλέξουν συντρόφους πλούσιους.

Κάποια στιγμή όμως που ο πατέρας και ο γιος Κλεάνθης θέλουν την ίδια γυναίκα, τα παιδιά εκβιάζουν τον Αρπαγκόν και πετυχαίνουν να δεχτεί τους γάμους τους, με αντάλλαγμα την αποκατάσταση του πλούτου του.

Κεντρική ιδέα:

Η φιλαργυρία, που είναι ένα βασικό ελάττωμα, με πολύ σοβαρές επιπτώ­σεις, ανασφάλεια, και φοβίες, δεν επιτρέπει  στον άνθρωπο, να χαρεί την ομορφιά και το νόημα της ζωής.

Ήρωες:

1.   Αρπαγκόν

2.   Κλεάνθης ( Γιος του Αρπαγκόν – αγαπητικός Μαριάννας ).

3.   Ανσέλμης ( Πατέρας Βαλέριου - Μαριάννας ).

4.   Λίζα ( Κόρη Αρπαγκόν – αγαπητικιά Βαλέριου ).

5.   Βαλέριος ( Γιος Αλσέλμη – αγαπητικός Λίζας ).

6.   Μαριάννα ( Κόρη Ανσέλμη – αγαπητικιά Κλεάνθη ).

7.   Φροσύνη ( Προξενήτρα ).

8.   Κυρ Σίμος ( Μεσίτης).

9.   Κυρ Ιάκωβος ( Μάγειρας – αμαξάς Αρπαγκόν ).

10.       Σαΐτας ( Υπηρέτης Κλεάνθη ).

11.       Κυρά Κλαύδια ( Υπηρέτρια Αρπαγκόν ).

12.       Καλαμοπόδης ( Υπηρέτης Αρπαγκόν ).

13.       Μπακαλιαρίνος ( Υπηρέτης Αρπαγκόν ).

14.       Αστυνόμος και Γραμματέας.

Σκηνές:

Πράξη 1^η   10 σκηνές

Πράξη 2^η     5 σκηνές

Πράξη 3^η   13 σκηνές

Πράξη 4^η     7 σκηνές

Πράξη 5^η     6 σκηνές

Κριτική κειμένου

Ο Φιλάργυρος του Μολιέρου παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1668 και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θεατρικά κείμενα.

Ο Αρπαγκόν ο φιλάργυρος, είναι κωμικός αλλά και τραγικός ταυτόχρονα, γιατί στηρίζει την ύπαρξή του στο χρήμα.

Δεν μπορεί να απολαύσει την ζωή λόγω αυτής του της εξάρτη­σης εκτός από φιλάργυρος παρουσιάζεται και ερωτευμένος.

Το έργο αυτό, είναι μία κωμωδία ηθών και χαρακτήρων.

Η αξία του οφείλεται στην φιλοσοφία, στο χιούμορ, και στην καυστική σάτιρα.Έχει μετατρέψει τους ανθρώπινους τύπους σε χαρακτήρες με σατιρικό κέφι αλλά και πικρία.

Κυρίαρχο όμως στοιχείο είναι το χιούμορ το οποίο ανατρέπει την σοβαροφάνεια τις στερεότυπες  αντιλήψεις, και προκαλεί γέλιο.

Παρουσιάζει το ελάττωμα της φιλαργυρίας με  κωμικό τρόπο, που βάζει σε μπελάδες την οικογένεια του Αρπαγκόν.

Πίσω όμως από αυτές τις απίστευτες ιστορίες που προκα­λούν το γέλιο, κρύβεται η κριτική του Μολιέρου για την ανερχόμενη αστική τάξη που είναι άπληστη, σκληρή γι’ αυτό και της αξίζει η γελιοποίηση.

Μπορεί λοιπόν κανείς να παρακολουθήσει τις βαθύτερες σκέψεις του Μολιέρου, ο οποίος με μεγάλο ταλέντο τις μετατρέπει σε κωμική δημιουργία.

Τι μου κέντρισε το ενδιαφέρον:

Το ενδιαφέρον μου κέντρισαν οι  παρεξηγήσεις και τα ευτρά­πελα της ιστορίας όπως για παράδειγμα:

·        Η απάντηση της Μαριάννας προς την Κυρία Φροσύνη την Προξενήτρα π.χ. τι αντιπαθέστατος άνθρωπος. Τι φάτσα !

·        Οι συμβουλές και η προτροπή της να παντρευτεί έναν ηλικιω­μένο υπό την προϋπόθεση να μείνει γρήγορα Χήρα.

«Να το βάλεις σαν όρο στο γαμήλιο συμβόλαιο» της λέει η προξενή­τρα γιατί θα ήταν εντελώς αναίσθητος να μου πεθάνει σε τρεις μήνες το πολύ._

Γιώργoς Τζέκος